Herkes siyaset yapacak... Yapmalı!

Bu ülkeyi, bu milleti yönetmek için!

Ama bu siyasete soyunanların, her şeyden önce bu milleti nasıl yöneteceğini, bu milletin fertlerine nasıl kucak açabileceğini, onları nasıl sevip de hizmet edeceğini iyi bilmesi gerekmez mi? Saygılı, kültürlü ve bilgili olması gerekmez mi?

Geçen gün bir olaya tanık oldum.

Dahası, sözlü bir saldırıya uğradım. Hem de zamansız ve yakışıksız bir saldırıya!

Bu saldırı nereden geldi önemlimi sizce?

Bence çok önemli?

Hiçbir yorum yapmadan gelin olayı hep birlikte yaşayalım:

Atatürk İlköğretim Okulu’na giden kızım, hastalandı. Çine Devlet Hastanesine gittim. Yanımda eşim ve aynı okulun anasınıfına giden oğlumla birlikte!

 Kızımın rahatsızlığı önemli ki sonda taktı doktorlar. Serum verdiler ve ertesi günde serum verileceği için kolundaki sondayı sökmediler.

Her baba bilir. Evladı sıkıntıda iken yüreği buruk olur! O gün hastane dönüşü kızım dedi ki baba köfte yemek istiyorum!..

Hiç kimse bu talebi itiraz edemez ve bende etmedim. Beraberimde eşim, kızım ve oğlum olduğu halde hastanenin hemen yakınındaki bir köfteciye gittik.

Gitmez olaydık!

Köfteci dükkanından içeri girdik. Hemen salonun ortalarında bir masaya oturdum ailemle birlikte. Daha sipariş bile vermeden bizim girdiğimiz kapıdan CHP Çine İlçe Başkanı Tahir Yaman’da girdi.

İşletmeci bana gösterdiği nezaketi aynen Tahir Yaman’a da gösterdi ve şöyle dedi:

        “Tahir abi hoş geldin!”

       “Hoş bulduk ama, bana “Tahir abi” deme, “Rantçı Tahir” de!..”

CHP’nin İlçe Başkanı bu sözü bağırarak söyledi ve amacı ise bu sözü benim duymam idi. Başardı da! Çünkü bu sözünü çok iyi duydum.

Tam oturduğumuz masanın yanından daha ötedeki masaya giden İlçe Başkanı, yanımdan geçerken, kükrercesine, dayılanarak!..

        “Merhaba Yılmaz Bey!” Dedi ve masasına doğru ilerledi. Ve bende büyüğümdür diyerek saygı gereği:

        “Merhaba Başkan” dedim.

5 Adım sonra kendine masa seçen Sayın Yaman, pardösüsünü çıkarttıktan sonra bana, ailemin de bulunduğu masaya yöneldi. Tam bir efe, kabadayı gibi bir hışımla masama gelen Sayın Yaman, yüksek sesle ve imalı bir şekilde:

-         “Yılmaz Sağlık!.. “

-         “Benim için rantçı Tahir yazmışsın! Bu rant nedir, ne rantı yemişim, burada şimdi yüzüme söyle bakalım!..,” diyerek kabardı, efelendi!

Beklemediğim ve hiç tahmin etmediğim bu saldırı karşısında inanın ne yapacağımı şaşırdım. Nutkum tutuldu adeta!

Çünkü ben iyi biliyordum ki CHP Çine İlçe Başkanı hakkında “Rantçı Başkan” yada “Rantçı Tahir” diye ne bir haber, nede bir yorum yazmamıştım.

Göz göze geldik, benim gözlerimden şaşkınlık, onunkinden de nefret, kin, bela akıyordu adeta!

Kısacası milletvekilliğine aday birisi, bana gazeteci olduğum için dikleniyor, yazmadığım bir yazı hakkında hesap soruyor, her hali ile duruşu ve sözleri ile saldırıda bulunuyordu!

Hem de ailemin yanında, hem de yemek masasında, çocuklarımın yanında!

Zaten hastaneden gelmişim, çocuğum hasta!.. Böylesine psikolojik etki altında iken, Sayın CHP Başkanı kalkmış bana hesap soruyor!

İnanın ne diyeceğimi şaşırdım. Önce eşime, sonra olaydan habersiz çocuklarıma baktım ve dedim ki:

“Başkan bu diklenmenin, bu konunun yeri burası mıdır. Bu konunun yeri burası değildir. Sonra görüşelim bu konuyu” dedim.

Gözü ve tavırlarıyla adeta racon keser gibi beni süzüp kafasını salladıktan sonra homurdanarak masasına döndü. Bu olay yaşanırken masasına üç kişi daha gelmişti.

Eşim ve çocuklarım heyecanlandı. Belki de korktular. Ya da cevabını veremediğim, bende ona karşı diklenemediğim için babalarını pasif gördüler, kim bilir!

Ama ben, medeni bir insan gibi en doğrusunu yaptığıma karar verdim. Aradan 10 dakika geçmedi ki, sigara içme bahanesi ile dışarı çıktım. En az 10 dakika kaldım dışarıda. Sayın Başkanı bu kadar üzen, ailesinin yanında bile diklenecek kadar sıkıntı yaratan konunun hesabını sorsun diye. Ama gelmedi!

Daha sonra büroma gittiğimde arşivime karıştırdım. Bu adam niye böyle bu kadar basiretsizce saldırdı diye! Her yazdığım haberi, köşe yazımı okudum. Asla ne “Rantçı Tahir” veya kendileri için “Rantçı Başkan” ifadesini kullanmamışım. Biraz daha araştırdığımda, köşe yazarlarımızdan Cüneyt Erdoğan’ın bir süre önce, Çipaş konusundaki yazısında Tahir Yaman ile ilgili olarak, “Siyasi rantçı” yazdığını okudum.

Benim kendisine böyle bir ithamda bulunmamama rağmen, sözlü bir saldırıda bulunmayı cüret eden milletvekili namzedi Sayın Tahir Yaman’ın bu tutumu bir gazeteci olarak inanın beni çok üzdü.

Kendisini sosyal demokrat olarak nitelendiren, CHP İlçe Başkanı’nın böylesine ayıp kaçan davranışını kınamayacağım ama bir anlam da veremediğimi belirtmek isterim.

Benim yazmadığım bir konuda bana, eşimin ve çocuklarımın yanında saldırması akıl karı bir tutum değildir. Çok üzüldüğümü belirtmek isterim.

Bizlerin vekilliğine yani milletvekilliğine soyunan Sayın Yaman’ın bu tutumu inanın gözden geçirilmesi gereken bir davranıştır. Kaldı ki:

Sayın Yaman, hakkındaki “Rantçı” yazısının izahını ilgili yazardan istemesi, tatmin olamaz ve gereken özürü de göremez ise eğer adli makamlarda hakkını araması gerekmez miydi?

Sayın Yaman için atfedilen iddiayı bizzat ben yazmadığım gibi, bu iddiada bulunan köşe yazarımız Cüneyt Erdoğan’ında yazdığı bir yazıda böyle bir iddiada bulundu ise eğer, Gazetenin Yazı İşleri Müdürü olarak bende sorumluluğu elbette üzerime alırım.

Söz konusu yazı ile ilgili olarak, Sayın Yaman hakkında bir iki çift sözüm olurdu ancak, bende haddimi aşıp terbiyesizlik yapmamak için bu konuyu yazarımıza havale ediyor ve Sayın Yaman için iddia ettiği bu yakıştırmayı anlaşılır bir şekilde açarak tekrar kaleme almasını, yanlış bir iddia varsa eğer, Sayın Yaman’dan özür dilemesini rica ediyorum. Bana yakışan da budur diye düşünüyorum!

Öte yandan;

Haftalar önce hakkında bir yazarımızın yazdığı köşe yazısı ile ilgili olarak bana kafa tutan, sosyal demokrasiyi kendine şiar edinmiş bir başkandan inanın bunu beklemezdim.

2006 Yılının Eylül ayında bir gece, cep telefonumu bir şekilde bulup gece geç saatte yatarken beni arayan, bir yerlere davet edip o günkü sorununu tartışan, şahsıma bazı tekliflerde bulunan, Sayın İlçe Başkanı’nın o günkü tekliflerine, beklenti ve amaçlarına şimdiye kadar girmediğim gibi, bugünde girmeyeceğim!

Ancak şunu belirtmek isterim ki, arayan bulur(!) Derdi varsa telefon açar. Yüz yüze konuşur. Davet eder parti binasına, ya da ofisine; icabet etmezsek namerdiz! Ya da o gelseydi keşke gazetemiz bürosuna; misafirimiz diye inanın başımızın üzerinde gezdirirdik!..

Peki olmayacak yerde bu hesap sorma niye?

Bu bir göz dağı mıdır, yoksa başkaldırı mı? Ya da tüm Çine benden sorulur edası mı?

Aynı hareketi Sayın Yaman’ın ailesinin yanında ben yapsam ne olurdu acaba!

Ben asla böyle bir ayıp, terbiyesizlik yapamam ama!

Milletvekili namzedimiz Tahir Yaman ağa maalesef yaptı!

Siz okurlara ve gerçek CHP’lilere havale ediyorum…